Tot ziens

Einde blog is a post from a running Crash Smash Dummie.

De drive is er maar nog niet de hardheid. Maar dat komt wel, daar ben ik van overtuigd.

Naast krachttraining probeer ik geleidelijk meer kilometers te maken en wil ik mijn basistempo wat omhoog krikken. Maar niet met intervaltraining want daar heb ik een godsgruwelijke hekel aan. Nee ik zal het voornamelijk doen in mijn korte duurloopjes door wat tempowisselingen in te brengen (fartlek).

Het gekke is dat de afgelopen twee trainingen op de loopband heel verschillend van aard zijn geweest. De eerste keer moest ik bikkelen en alles eruit persen om de 5 km te halen en bij de tweede keer liep ik lekker met souplesse en heb ik een extra kilometer gelopen. Dat alles in 40 minuten. Onbegrijpelijk.

En vandaag heb ik weer de stoute schoenen aangetrokken voor 5km in de buitenlucht.

Het weer is geweldig. 6 graden, zonnetje en een briesje. Dat zal volgende week anders worden met een aantal graden onder het vriespunt. Maar dat houd me zeker niet tegen om buiten te lopen.

Maar voor vandaag maak ik het me ook iets lastiger. Ik loop dit keer weer ‘s de Doesburgermolen route. Een route met wat vals plat.

Als ik mijn loop gear heb aangetrokken ga ik naar buiten. Eerst wat rekken en strekken en dan start ik mijn Garmin.

restaurant L'Orage

Langs de kerk en de Caré woningen loop ik de wijk uit en ga via de rotonde richting Lunteren. Daarna loop ik langs het restaurant L’Orage en voorbij de eerste bocht steek ik over en loop de

Zonneoordlaan

Zonneoordlaan in waar aan weerskanten mooie knotwilgen staan. Aan het  einde van de straat staat de Doesburgermolen.

Doesburgermolen

Hier zie ik ook mijn grijze vriendjes weer die nu vergezeld zijn door drie bruine viervoeters. De lieve ezels staan in een weilandje te grazen en ernaast staan Shetland pony’s uit een voerbak te eten.

een van mijn grijze viervoetige vriendjes

Op de Doesburgermolenweg ga ik weer richting het bosrand en daarna loop ik langs huize Kernhem. Mijn passen probeer ik groot te houden en dat verhoogd mijn tempo. Daarna volgt het fietspad langs de rijksweg 224 en daarna maak ik een lusje door het bospad te pakken langs het pannenkoekenhuis. Het bospad is wat drassig en ik moet af en toe wat zigzaggen. Als ik uit het bos ben kom ik weer op het fietspad terecht en loop dan weer via de rotonde naar de Doesburgermolendijk en daarna ga ik de wijk weer in. Na ruim 31 minuten stop ik mijn watch. Ik heb nog genoeg over en dat is ook te zien aan mijn gemiddelde hartslag.

Nu vlug naar het schoolplein om mijn zoon op te halen.

Ik kijk al weer uit naar zondagochtend.

Onbegrijpelijk is a post from a running Crash Smash Dummie.

Dit keer geen prachtig weekend qua weer. Dit keer geen voetbal. Voor zoonlief geen wedstrijd op de planning en de oefenwedstrijd van dochterlief is afgelast.

Maar uiteraard wel gelopen.

Vrijdagmiddag na wat wikken en wegen heb ik weer de hardloopspullen aangetrokken. Bijna de hele ochtend regent het maar in de middag klaart het even op. Als ik mijn voordeur open doe regent het weer pijpenstelen. De weergoden zijn dit keer mij niet goed gestemd.

Dan maar in de regen starten. Ik loop weer het vlakke rondje door Veldhuizen maar besluit er een tempoloopje van te maken uit noodzaak. (op tijd terug voor Owen)

 ’t Is baggerweer, regen, wind en hagel krijg ik onderweg te verduren.

Het eerste stukje langs de rijksweg loop ik rond de 10km/u. Ik weet dat ik dit niet lang zal volhouden en vooral niet in deze weersomstandigheden. De 2^e km gaat dan ook iets langzamer maar nog hard genoeg. In de wijk heb ik ook geen last meer van de wind en de hagelbui is ook weer voorbij.

Ik loop redelijk soepel en krijg het ook weer warm. Dit keer heb ik mijn winter loop-jack aan en dat is wel een goede keus omdat het jasje het regenwater redelijk goed tegenhoud en niet absorbeert.

Helaas stagneert mijn tempo wat door twee verplichte stops bij de verkeerslichten op twee grote kruispunten en stop ik mijn Garmin na iets meer dan 31 minuten in plaats van rond het half uur.

 
Als ik weer in mijn straatje ben kom ik Owen tegemoet. De timing is perfect. Thuis even een sms’je sturen naar  John, de zeeuwse bikkel aka hardlopende bolus, die dit jaar ook weer is gestart met hardlopen en daarna een welverdiende warme douche.
Zondagochtend is het ook weer bagger. Een grijze lucht en regen, regen en nog eens regen.

Dit keer ga ik naar de sportschool want ik mag uiteraard niet mijn krachttraining laten verslappen.

In de sportschool doe ik de nodige oefeningen met standaard een kwartiertje buikspiertraining op de mat.

Daarna volgt weer het geploeter op de loopband. ’t Is echt bikkelen op de loopband en afgepeigerd en druipend van het zweet stop ik het martelwerktuig na 33 minuten. Eindelijk.

Des al niet te min ben ik weer dik tevreden over beide prestaties.

Geleidelijk maak ik progressie en komt de oude vorm weer terug.

Dan zal ik mijn afspraak moeten nakomen met mijn collega Linda om in het najaar de halve marathon te doen of een andere loopevenement.

Vooralsnog alles onder voorbehoud.

Zelf heeft ze afgelopen zondag de Safari run gelopen en de 5 km in 31.47 in barre omstandigheden. Een nieuw pr. voor haar.

Tot de volgende blog maar weer.

Bagger is a post from a running Crash Smash Dummie.

Vooral de voetbalprestatie van mijn zoon die afgelopen zaterdagochtend een oefenwedstrijd heeft gespeeld is daar debet aan.

Om negen uur begint de thuiswedstrijd tegen de Puttense voetbalteam Rood-Wit’58 E4. Vanaf het eerste fluitsignaal is SDS’55 E3 sterker dan de bezoekers. Owen speelt de eerste 15 minuten in de aanval en is behoorlijk dreigend samen met zijn teamgenoot William. En dat resulteert uiteindelijk ook in het eerste doelpunt door mooi samenspel. Owen krijgt de bal goed aangespeeld door William net buiten de 16 meter gebied en neemt de bal mooi aan in een vloeiende beweging en gaat dan diep richting het doel en knalt daarna snoeihard in de linkerhoek van het doel. GOAL!!!!

SDS blijft daarna aanvallen maar na de wissel van William moet Owen van positie wisselen en gaat in de defensie spelen. De aanvalskracht wordt hierdoor minder sterk.

Ik zal je een compleet voetbal verslag besparen maar de eindstand is 4-1 geworden.

penalty schieten na afloop wedstrijd

Ik kijk al uit naar de eerste competitiewedstrijd van E3. Dat voorspeld iets heel moois aangezien mijn zoon nu de hele competitie kan spelen. Dat was vorig jaar wel anders. Hij miste drie kwart van het seizoen door een gebroken pols.

Daarnaast ben ik benieuwd naar de voetbalprestaties van dochterlief. Blijft ze gefocust en wat veel belangrijker is blijft ze het spelletje leuk vinden. De tijd zal het leren.

Wat betreft het hardlopen: Dat ga ik weer leuker vinden aangezien ik weer meer kilometers maak.

En mooi bijkomstigheid is dat ik al aardig wat massa kwijt ben geraakt waardoor het lopen ook wat makkelijker gaat. Ruim 6 kg welteverstaan.

Voor zondag staat een “lange” duurloop gepland. Minimaal 8 kilometer wil ik afleggen.

Het wordt rondje die ik vrijdag heb gedaan met een paar lussen.

Het zonnetje schijnt en ik besluit na enige twijfel weer twee lagen aan te trekken en mijn lange tight.

Buiten voelt het ook minder koud aan dan afgelopen vrijdag toen er ook nog wat wind op stak.

Dus is mijn keuze om mijn loop-winterjack niet aan te trekken goed geweest.

kruispunt Kernhem - Laarwoud/Laan van Kernhem/N224

Aan de overkant van het kruispunt doe ik eerst een korte warming-up. Ik merk dat het zondagochtend is aangezien er weinig verkeer is.

Als ik warm genoeg ben start ik mijn Garmin en ga weer richting de oprit van de A30. Maar dit keer loop ik een stukje door in plaats van af te buigen naar de wijk Veldhuizen. Ik loop onder het viaduct door en loop naar de volgende oprit en ga dan weer terug naar het punt waar ik in eerste instantie moet af buigen.

Onderweg kom ik een lange hardloper tegen die begeleid wordt door zijn dochter op haar fietsje. Uiteraard een high five en hij gaat mij voorbij met mooie soepele grote passen gevolgd door zijn haasje terwijl ik mijn route vervolg met korte, soms wat houterige passen.

Eenmaal in de wijk loop ik weer langs de bekende punten zoals mijn ouderlijk huis, bushalte, rotonde.

Maar daarna pak ik de eerste extra lus langs de voetbalvelden van sportpark Inschoten, de accommodatie van voetbalvereninging DTS Ede waar ik vroeger in de jeugd heb gevoetbald.

Onderweg kom ik een hardloopster tegen die aan het wandelen is. Blijkbaar heeft ze haar rondje al gedaan. Wederom een groet en ik loop verder.

Langs de Pallascollege, de sporthal de Peppel en het zwembad en daarna steek ik het grote kruispunt over en vervolg mijn weg langs het Proosdijvijver en de kinderboerderij. Bij de rotonde ga ik weer naar links en kom daarna uit op de grote doorgaande weg de Slotlaan. Hier steek ik ook weer over en loop via het fietspad naar Kernhem. Dit stukje is minder fijn om te lopen omdat er tegels liggen in plaats van asfalt. Daarna nog een extra lus via de Doesburgerdijk en zo loop ik weer mijn wijk binnen. Als ik op mijn Garmin kijk valt de afstand wat tegen. Mijn loopmaatje registreerd ruim 7.5 km. De laatste 500 meter moet ik nog bikkelen op de klinkers en uiteindelijk besluit ik daarna te stoppen. ‘t Is mooi geweest voor vandaag.

8 kilometers weer in de benen, ik ben dik tevreden en heb weer met veel plezier gelopen.

mijn loopmaatje Garmin

Ik kijk al weer uit naar mijn volgend loopje, maar dat wordt er eentje op de hardloopband.

Geweldig is a post from a running Crash Smash Dummie.

Na het werk snel wat boodschappen doen en daarna naar huis. Ik heb uitgekeken naar deze training en het weer ziet er goed uit. Droog, 9 graden en het zonnetje schijnt.

Voordat ik mijn huis binnen stap maak ik eerst nog even een praatje met mijn buurman Ab. De marathonloper en volleyballer die mij heeft besmet met het hardloopvirus. Even babbelen we over het hardlopen maar de verhuizing is vandaag het onderwerp van de middag.

Na de socialtalk ga ik snel naar binnen, eet en drink wat en kleed me snel om. Ik heb al genoeg tijd verspild en ik moet toch ook weer straks na het loopje op tijd terug zijn voor mijn zoon die dan thuis komt van school.

mijn Saucony's

Rond tien voor twee sta ik dan eindelijk buiten en kom ik Ab weer tegen. Dit keer laat ik me niet meer afleiden maar ga resoluut richting de rijksweg en steek deze over. Even wat rekken en strekken en daarna start ik mijn Garmin. Ik loop tegen de wind in langs de rijksweg richting de afslag van de A30. Ik heb het koud maar dat zal gauw over zijn na een paar minuten. Ik loop langs de nieuwe fase van de wijk Kernhem. Uit de grond is inmiddels een aantal blokken woningen gestampt en  er zullen nog meer volgen gezien de grote borden die langs de kant van de weg staan van de projectontwikkelaars. Waar nu nog een kale vlakte is zal binnenkort nog meer huizen komen te staan en twee nieuwe basisscholen.

Na een kilometer ga ik de wijk Veldhuizen in.

Onderweg verlies ik bijna mijn Nike cap die door een windvlaag van mijn kruin wordt weggeblazen. Gelukkig neemt de wind mijn hardloop hoofddeksel niet mee, maar blijft mijn pet op het fietspad liggen. Snel raap ik het op en vervolg mijn weg . Ik ben gehecht geraakt aan deze cap die ik een paar jaar geleden in Middelburg heb gekocht bij de enige hardloopwinkel  bij uitstek in de zeeuwse hoofdstad.

Veldhuizen is niet echt veel veranderd.  Hier staat mijn ouderijk huis waar ik nu weer langs loop. Het staat in een stukje van de wijk die aan het verpauperen is.

Het lopen gaat aardig soepel en het tempo probeer ik zoveel mogelijk vlak te lopen. Op de klinkers wordt het wat zwaarder maar op het asfalt loopt het veel makkelijker. Geen pijntjes en mijn ademhaling heb ik ook onder controle. Vlug loop ik richting het winkelcentrum de Bellenstein en krijg van de tegemoetkomende autoverkeer ruim baan. Onderweg rijdt ook nog een gele pick-up van de Provincie Gelderland tegemoet. En ja hoor, ‘t is mijn jongere broer en zijn collega die ergens een klus moeten doen. In de cabine gaan de duimen omhoog en ik groet de twee kantoniers en vervolg mijn route.

Op het grote kruispunt steek ik over (door het rode licht) en even later hoor ik een auto mij langzaam van achteren naderen. Ik kijk om en zie twee buurjongens in de auto. Ik hoor ze iets zeggen maar ik versta ze niet goed door de muziek die uit mijn koptelefoon schalt. Weer de duimen omhoog en daarna loop weer verder richting het grote kruispunt op de Slotlaan. Ik heb nu wel bij de verkeerslichten groen licht en maak een kort sprintje naar de overkant. Daarna loop ik naar de nieuwe woningen van het Parkrand project. Ik loop om een groot grasveld heen waar vroeger mijn oude kleuterschool “de Sprinkplank” en mijn basisschool “Prins Maurits”heeft gestaan. Een paar blokken nieuwe woningen staan sinds kort in dit stukje Veldhuizen en een nieuwe straat is ook hier aangelegd. Vlug loop ik verder richting de oude rijksweg naar mijn startpunt. Als ik weer op het fietspad ben stop ik mijn Garmin en heb weer  5k afgelegd in 31.53 min. Ik ben dik tevreden.  Even weer rekken en strekken en naar huis voordat mijn zoon thuis komt.

uitzicht vanaf de fiets/loopbrug die de wijken Kernhem en Veldhuizen verbind

Ik kijk alweer uit naar mijn lange duurloop van zondag.

mijn loopmaatje Garmin heeft alles weer exact geregistreerd

Vlak rondje Veldhuizen is a post from a running Crash Smash Dummie.

De allerbeste wensen is a post from a running Crash Smash Dummie.

Ondanks het feit dat ik iets minder prestaties lever (opbouw fase) geniet ik desalnietemin nog meer van de prestaties van mijn twee kampioenen. Hun sportverrichtingen komen regelmatig in het spotlicht en wie staat er bijna altijd langs de kant van de lijn. Mama en/of  papa.

Ik zie heel veel terug in wat zij doen. Het plezier, hun gedrevenheid, inzet enz.enz. Dus de appel valt niet ver van de boom zal ik maar zeggen.

Even snel de prestaties op een rijtje:

Owen 2^e plaats voetbalcompetitie 2^e klasse, Bekerwinnaar KNVB district oost F pupillen, avondvierdaagse

Caitlin: schoolvoetbalkampioen Ede, 2^e plaats regioschoolvoetbalkampioenschap, 3^e prijs sportdag SDSx9255 , voorselectie KNVB meisjes onder 13 en avondvierdaagse

Nu wordt de lat voor deze kanjers wat lager gelegd vanwege de zomerstop en zomervakantie. Lekker relaxen en na de zomer gaan ze weer knallen. Zoonlief gaat dan in de E spelen en ik voorspel dat hij dan een basisplaats gaat toe eigenen met zijn verbeterde spel en spelinzicht,  en dochterlief gaat in een meisjesteam spelen en hoort ook nog of ze definitief door is voor de KNVB selectieteam meisjes onder 13.

Spannend allemaal. Ik kijk ik ernaar uit.

Wat betreft mijn eigen sportprestaties. Ja, uiteraard niet stil gezeten. Allereerst heb ik mijn training volledig omgegooid en train ik een dag extra. Twee duurloopjes en twee fitnesstrainingen. Alles in het teken voor een volgende halve marathon (op lange termijn).

Daarnaast heb ik vorige week met mijn volleybalteam PSG-Eurotjes (whatx92s in the name) meegedaan tijdens de bedrijfssportdag We Day. Het team is samengesteld met naaste collegax92s van de afdeling Financixebn en Control waarvan een aantal volleybalervaring hebben en een paar weinig of geen. Ondanks wat communicatiestoornissen en wat technische foutjes heeft mijn team het toch tot de kruisfinale geschopt/gegooid. Helaas faalden we in deze kruisfinale en eindigden als derde.

Zelf heb ik terugkijkend redelijk tot goed gespeeld en behoorlijk aantal punten gemaakt met mijn aanvallende serve en verdedigend een aantal mooie reddingen gemaakt. Mijn kniebeschermers werden in elk geval goed gebruikt. De set-up ging ook naar behoren en kon ik af en toe mooi pasen naar Edwin of Bert.  Mijn stops achterin kwamen ook aan. Toch verzaakte ik in de laatste wedstrijden door geen serie te maken met mijn opslag in de laatste minuten. In plaats daarvan sloeg ik de bal uit en konden we ook niet meer terugkomen in het spel. Met 1 punt verschil verloren we de kruisfinale wedstrijd. Eindstand 18-19 DRAMA. Met een slecht gevoel en pijn aan mijn schouder ging ik van het veld af. Volgend jaar revanche.

En gisteren meegedaan aan de laatste voetbaltraining van Owen met als highlight een wedstrijd tussen de spelertjes en ouders. Eindresultaat 4-3 verloren en spierpijn (bovenbenen, kuiten en lies) aan overgehouden.

Nu even rust pakken en vanavond Caitlin supporteren bij de KNVB toernooi 4-4 in Ede.

Voor de rest heb ik weinig te melden. Tot de volgende blog maar weerx85.

Een ode aan mijn kampioenen is a post from a running Crash Smash Dummie.

Dit is de laatste kans voor haar om nog een keer in de kijker te spelen bij de KNVB trainers voor de selectie van meisjes onder de 13 jaar. Een zware selectie aangezien men heel selectief te werk gaat omdat er minder meisjes nodig zijn voor de groep onder 13. Maar wanneer ze niet door komt is er ook niks aan de hand, voor mij blijft ze een kanjer en heeft ze al heel veel gepresteerd en is ze weer een mooie ervaring rijker. Aan mijn bikkel kan ik niet aan tippen.

Wat betreft zoonlief. Die heeft afgelopen zaterdag twee goede invalbeurten gemaakt.  En met hxe9xe9l veel zelfvertrouwen en inzicht zijn wedstrijd gespeeld. Jammergenoeg was het de laatste wedstrijd van het seizoen, want nu begint hij "eindelijk" op gang te komen en zou nu veel meer speelminuten moeten krijgen. Maar goed, deze wedstrijd was geweldig. En niet zomaar een wedstrijd, maar een bekerfinale wedstrijd.

De finale wedstrijd werd uiteindelijk met 2-0 gewonnen. Ook aan deze prestatie kan ik niet aan tippen.

Mijn bescheiden sportprestaties houden op bij een fitnesstraining waarbij ik een 1 uur cardiotraining liep op de crosstrainer en een 12,17 km heb afgelegd en een duurloopje van bijna 6 km en een duurloopje van 7 km.

Maar alles gaat gestaag en de lat is wat hoger gelegd.

Daar kan ik niet aan tippen is a post from a running Crash Smash Dummie.

Eerst eet ik met m'n gezin een lekker ontbijtje. Na het ontbijt luier ik nog wat op de bank en chat nog wat met mijn dochter die op de andere bank ligt via Palringo. Palringo is een applicatie vergelijkbaar als Whatsapp. Na het een en ander uitgevogeld te hebben met assistentie van mijn dochter ga ik naar boven. Snel even scheren, tanden poetsen en een snelle douche en m'n hardloopspullen aantrekken.

Eenmaal buiten begint het een beetje te spetteren maar gelukkig breekt de bui niet door. Er steekt een wind op maar het houd niet aan. Gelukkig want ik heb al moeite genoeg merk ik als ik de eerste meters loop. Vandaag willen mijn pootjes niet wat ik wil. De souplesse zit er niet in, maar ik probeer me op de omgeving te focussen.

Ik besluit de Doesburgermolen route te nemen maar loop via de Doesburgerdijk de wijk uit. Op de Doesburgerdijk is onlangs een jongen van 17 omgekomen bij een tractor ongeluk. Heel triest.

Na de Doesburgerdijk kom ik weer op de Luntersweg en ga ik naar de Doesburgermolen. Na het restaurant l' Orage steek een paar honderd meter verder de weg over en loop richting de molen en naar mijn vierbenige/potige grijze vriendjes.

Hier moet ik lichtjes klimmen en ondanks dat ik weet dat er bij elke boerderij een hond waakt wordt ik toch nog opgeschrikt door het geblaf van een groot waak beest.

Als ik bij de grijze ezels ben die door twee bruine ponnies vergezeld zijn ga ik weer richting het bos en huize Kernhem. Hier krijg ik het moeilijk omdat ik niet beschut loopt en de zon voel branden. Even doorbijten en als ik weer in het bos ben gaat het weer wat beter. Nu volg ik weer het fietspad en ga weer naar de oude rijksweg. Daarna langs het tuincentrum en dan loop ik weer het bospad in om uiteindelijk weer vlak bij de andere ingang van mijn wijk uit te komen. Toch loop ik weer door omdat ik nog zo'n 500 meter moet overbruggen voor mijn 5 kilometer. Ik loop naar de rotonde en vervolgens ga ik weer naar de Doesburgerdijk. De laatste honderd meters gaan niet van harte en deze moet ik eruit persen. Na 35 minuten stop ik Garmin eindelijk en ben ik tevreden. Ik maak een aantal foto's van de route en ga dan naar huis. Ik kijk al uit naar mijn volgende fitness/loop training.

Running in plaats van fitness is a post from a running Crash Smash Dummie.

Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit en heb ik eindelijk weer 's mijn hardloopschoenen (die ik als fitnessschoenen gebruik) te voorschijn gehaald en mijn eerste korte langzame duurloop van 5 km gelopen.

De knop heb ik eindelijk omgezet en de knoop doorgehakt. Dat het afzien was is een feit, maar wat wil je als je 5 maanden geen enkele hardloopkilometer verzet hebt.

Na de voetbaltraining van mijn beide kanjers ga ik snel naar boven om mijn hardloopspullen te pakken die onder het stof liggen.  Mijn Garmin 305, mijn nieuwe Kalenji loopshirt, een Nike short, veiligheidshesje, hardloopsokken  en mijn armpockettasje voor mijn mobieltje en mp3 haal ik allemaal tevoorschijn. Veel plezier, doe je voorzichtig, en ga je hardlopen? krijg ik als commentaar te horen van mijn gezinsleden. 

Vlug ga ik naar buiten en ga  gauw naar de overkant van de rijksweg om een korte warming up te doen. Ik besluit het Velhuizen rondje te doen omdat dit een vlakke route is. De eerste kilometer gaat lekker langs de N224. Aan de overkant van de weg rijzen ter hoogte van de eerste afslag de eerste woningen van de nieuwe projekten.

Daarna ga ik de wijk in en krijg een stukje klinkers als ondergrond. Hier ben ik niet zo blij mee maar gelukkig ben ik al na een paar minuutjes weer op de weg beland. Ik probeer een constante tempo te lopen en let goed op mijn ademhaling. Tot nu toe gaat het nog steeds goed en heb ik weinig last van de warmte. Snel langs mijn ouderlijke huis en dan langs de bushaltes richting winkelcentrum Bellenstein. Het wordt al wat schemerig en ik ben blij dat ik mijn veiligheidshesje aan hebt zodat het verkeer mij goed kan zien. De ademhaling gaat wat sneller en probeer met diep adem te halen het te controleren.

Als ik bij het winkelcentrum ben steek ik het grote kruispunt over en maak een grote lus en kom daarna weer uit op de grote doorgaande weg genaamd de Slotlaan. Hier steek ik weer over en kom dan weer in een van de oudste gedeelten van Veldhuizen. Hier heb ik 44 jaar geleden gewoond en mijn eerste 10 levensjaren vertoefd. Mijn oude basisschool staat er niet meer en in de buurt staan nu een aantal gloednieuwe woningblokken die nog niet opgeleverd zijn.

Als ik weer op het begin punt ben beland moet ik nog zo'n 600 meter lopen om de 5 k volledig af te leggen. Ik moet deze meters eruit persen maar na ruim 35 minuten druk ik de lapknop van mijn Garmin in. Eindelijk, kapot maar voldaan. En vooral dik tevreden. Nog even een cooling down en daarna vlug naar huis om wat te drinken en dan genieten van een welverdiende warme douche.

Het begin is gemaakt. Mijn trainingsschema gooi ik per vandaag om en dat houd in dat ik 2 keer per week mijn duurloopje doe en 2 keer per week ga fitnessen. Wie weet schrijf ik me in het najaar in voor een loopevenement, maar ik pin me nergens aan vast…Hoewel ik wel iets heb afgesproken met mijn collega Linda…

Tot de volgende blog maar weer.

De knop omzetten is a post from a running Crash Smash Dummie.